كوتاه اما عميق همچون اقيانوس

beran — Thu, 25 Aug 2011 00:34:00 GMT

درصد کمي از انسان ها 90 سال زندگي مي کنند، مابقي يک سال را نود بار تکرار مي کنند!

نصف اشتباهات ما ناشي از اين است که وقتي بايد فکر کنيم، احساس مي کنيم و وقتي که بايد احساس کنيم، فکر مي کنيم.

مشکلات امروز تو براي امروز کافي ست، مشکلات فردا را به امروز اضافه نکن.

اگر حق با شماست به خشمگين شدن نيازي نيست و اگر حق با شما نيست، هيچ حقي براي عصباني بودن نداريد.

ما خوب ياد گرفتيم در آسمان مثل پرندگان باشيم و در آب مثل ماهي ها، اما هنوز ياد نگرفتيم روي زمين چگونه زندگي کنيم!

فريب مشابهت روز و شب ها را نخوريم، امروز، ديروز نيست و فردا امروز نمي شود.

يادمان باشد که آن هنگام که از دست دادن عادت مي شود به دست آوردن هم ديگر آرزو نيست.

زنده بودن حرکتي افقي است از گهواره تا گور، و زندگي کردن حرکتي عمودي است از زمين تا آسمان.

براي دوست داشتن وقت لازم است، اما براي نفرت گاهي فقط يک حادثه يا يک ثانيه کافي است.

، و بلکه ِ . همه .

گاه در زندگي، موقعيت هايي پيش مي آيد که انسان بايد تاوان دعاهاي مستجاب شده خود را بپردازد.

به ياد ندارم نابينايي به من تنه زده باشد اما هر وقت تنم به جماعت نادان خورد گفتند: مگه کوري؟!

مادامي که تلخي زندگي ديگران را شيرين مي کني، بدان که زندگي مي کني.

هيچ انتظاري از کسي ندارم و اين نشاندهنده قدرت من نيست!

در جستجوي قلبِ زيبا باش نه صورتِ زيبا، زيرا هر آنچه زيباست هميشه خوب نمي ماند، اما آنچه خوب است هميشه زيباست.

بزرگترين افتخار

beran — Mon, 15 Aug 2011 11:26:00 GMT

پسر کوچولو به مادر خود گفت:مادر داري به کجا مي روي؟

مادر گفت:عزيزم بازيگري معروف که از محبوبيت زيادي برخوردار است

به شهر ما آمده است.اين طلايي ترين فرصتي است که مي توانم
او را ببينم وبا او حرف بزنم،خيلي زود برميگردم.

اگر او وقت آن را داشته باشد که با من حرف بزند چه محشري مي شود.

و در حالي که لبخندي حاکي از شادي به لب داشت با فرزندش خداحافظي کرد….

حدود نيم ساعت بعد مادرش با عصبانيت به خانه برگشت.

پسر به مادرش گفت:مادر چرا چهره ي پريشاني داري؟

آيا بازيگر محبوبت را ملاقات کردي؟

مادر با لحني از خستگي و عصبانيت گفت:من و جمعيت زيادي از مردم بسيار منتظر مانديم اما به ما خبر رساندند که او نيم ساعت

است که اين شهر را ترک کرده است.اي کاش خدا شهرت و محبوبيتي را که به اين بازيگر داده است به ما داده بود.کودک پس از

شنيدن حرف هاي مادر به اتاق خود رفت ولباس هاي خود رابيرون آورد و گفت:مادر آماده شو با هم به جايي برويم من مي توانم اين آرزوي تو را برآورده کنم.

اما مادر اعتنايي نکرد و گفت:اين شوخي ها چيست او بيش از نيم ساعت است که اين شهر را ترک کرده است.حرف هاي تو چه معني اي ميدهد؟

پسر ملتمسانه گفت:مادرم خواهش مي کنم به من اعتماد کن،فقط با من بيا.مادر نيز عليرغم ميل باطني خود درخواست فرزند خود را پذيرفت زيرا او را بسيار دوست مي داشت.بنابراين آن دو به بيرون از خانه رفتند.

پس از چندي قدم زدن پسر به مادرش گفت:رسيديم.در حالي که به کليساي بزرگ شهر اشاره مي کرد.مادر که از اين کار فرزندش بسيار دلخور شده بود با صدايي پر از خشم گفت:من به تو گفتم که الان وقت شوخي نيست.اين رفتار تو اصلا زيبا نبود.
کودک جواب داد:مادر تو در سخنان خود دقيقا اين جمله را گفتي که اي کاش خدا شهرتي و محبوبيتي را که به اين بازيگر داده است به ما داده بود پس آيا افتخاري از اين بزرگ تر است که با کسي که اين شهرت و محبوبيت را داده است نه آن کسي که آن را دريافت کرده است حرف بزني؟

آيا سخن گفتن با خدا لذت بخش تر از آن نيست که با آن بازيگر محبوب حرف بزني؟وقتي خدا هميشه در دسترس ماست پس چه نياز به بنده ي خدا.مادر هيچ نگفت و خاموش ماند.

red rose

كوتاه اما عميق همچون اقيانوس

بزرگترين افتخار